In het kader van de landelijke Vredesweek (19 t/m 27 september) hebben verschillende leden van onze stichting deelgenomen aan gezamenlijke solidariteitsbijeenkomsten om de dialoog en verbondenheid in de wijk te versterken.
Tijdens de speciale herdenkings- en ontmoetingsavond op 24 september, georganiseerd in samenwerking met de gemeenschap van De Rank rondom het jaarthema ‘Niets doen is geen optie!’, heeft ons gewaardeerde lid A.Guner namens onze gemeenschap het woord gevoerd als gastspreker. In zijn toespraak belichtte hij de universele waarde van vrede, de actuele realiteit van gedwongen migratie en de noodzaak van wederzijdse samenwerking en gelijke kansen in de samenleving.
Hieronder delen we met trots de volledige tekst van zijn toespraak:
Beste Dames en Heren, Goedenavond
WE LEVEN ONDER DEZELFDE HEMEL
We zijn bloemen in verschillende kleuren, maar van dezelfde wereld.
Ik wil van harte de Rank-gemeenschap, met in het bijzonder meneer Jan, en alle organisatoren bedanken die mij vanavond zo gastvrij hebben ontvangen en hun armen en harten hebben geopend. Het thema van de Vredesweek van dit jaar herinnert ons aan een zeer krachtige waarheid: ‘Niets doen is geen optie!’
Want we mogen niet alleen wachten op de toekomst. We moeten samen bouwen aan een toekomst waarin iedereen menswaardig kan leven.
WEL, WAAR ZULLEN WE BEGINNEN?
Als we terugkijken naar de oude wijsheid van de mensheid, zien we dat alle drie de grote goddelijke tradities ons dezelfde oproep doen:
In de Zebur-Psalmen, staat: ‘zoek vrede en ga die achterna” (Psalm 34:14)
In de Bijbel lezen we: "Gelukkig de vredestichters ....“ (Matteüs 5:9)
En in de Koran lezen we :‘O mensen! Treedt allen samen binnen in vrede en welzijn..’ (Bakara 208)
Hoewel onze landen, namen, talen en manieren van aanbidden verschillend zijn, is de belangrijkste wens van God voor ons allemaal hetzelfde: Vrede en Gerechtigheid.
WAT IS VREDE DAN?
Is vrede alleen het stoppen van bommen of handtekeningen aan diplomatieke tafels? Voor mij betekent vrede: zonder angst wakker worden, vrij je mening kunnen geven en rustig kunnen leven met buren die anders denken of een ander geloof hebben. En het belangrijkste: met hoop, en niet met zorgen, naar de toekomst van onze kinderen kunnen kijken.
Vandaag hebben we meer dan ooit behoefte aan vrede en rust. Terwijl de branden om ons heen groter worden, kunnen we niet langer stil blijven. Want als het huis van onze buren in brand staat en wij alleen maar toekijken, kan het vuur op een dag ook onze deur bereiken. Daarom is het veel waardevoller om verantwoordelijkheid te nemen voor vrede, goedheid en solidariteit dan om niets te doen.
Wie zijn ogen sluit, veroordeelt alleen zichzelf tot de nacht. We zijn allemaal te gast in deze wereld. Laten we daarom, om niet in het donker te blijven, elkaar de hand reiken en samen de weg naar solidariteit en vrede vinden.
Geachte gasten,
IK VRAAG U OM U EVEN HET VOLGENDE VOOR TE STELLEN...
U hebt een beroep waar u jarenlang uw hart en ziel in hebt gestoken. U bent rechter, advocaat, leraar, arts, ambtenaar of handelaar. Uw kinderen groeien op in hun eigen school, in hun eigen taal; u zit aan dezelfde tafel met uw vrienden.
En dan. Op een dag. Verandert uw leven van de ene op de andere nacht volledig.
Van de ene op de andere dag moet je je beroep, je sociale positie, je herinneringen, je paspoort, de stad waar je bent geboren en opgegroeid en soms zelfs je gezinsbanden achterlaten. Met alleen één rugzak en het verdriet in je hart ga je op weg naar onbekende bestemming. En dan word je dus een vluchteling.
Ja, we hebben misschien veel verloren. Dat klopt. Maar we hebben ons geloof en onze hoop nooit verloren. Bovendien hebben we in ons nieuwe leven, nieuwe vrienden gekregen, net als jullie.
Asiel aanvragen betekent niet alleen een grens oversteken. Het betekent dat je je identiteit, je taal, je cultuur, je verbondenheid en je dierbaren achterlaat en je leven helemaal opnieuw moet opbouwen.
Wij hebben deze moeilijke weg afgelegd. Maar we hebben geen woede, haat of wraak meegenomen. Want we weten: haat is de grootste valkuil van onrecht.
We willen ons niet verschuilen achter wat ons is aangedaan. Maar juist, we hebben maar één wens: wij hebben dit meegemaakt, maar we willen niet dat iemand anders ooit dezelfde pijn hoeft te ervaren.
WE MOETEN EEN GEMEENSCHAPPELIJKE TOEKOMST OPBOUWEN
Wij willen niet alleen als ‘vluchtelingen’ in Nederland blijven die aan de zijkant staan te wachten. Wij willen deel uitmaken van deze samenleving.
We willen werken, iets bijdragen, onze beroepservaring hier inbrengen, vrijwilligerswerk doen, de taal leren, goede relaties met onze buren onderhouden en een bijdrage leveren aan de toekomst van dit prachtige land.
Want wij geloven dat vrede geen eenzijdige hulp is, maar een wederzijds opbouwproces. Er is hier een veilig thuis voor ons geopend; het is ook onze taak om ons in te zetten om dit thuis warmer, rechtvaardiger en vrediger te maken.
WAT HEBBEN DE VLUCHTELINGEN NODIG?
Natuurlijk zijn een warme glimlach, respect en empathie heel waardevol. Maar vrede en integratie worden niet alleen opgebouwd met goede wensen; ze schieten wortel in het dagelijks leven, door concrete stappen.
We hebben een moeilijke tijd achter ons gelaten en moesten ons land verlaten. Maar we zijn hier niet alleen gekomen om veiligheid te vinden. We zijn hier gekomen om met onze kennis, opleiding en werkervaring iets bij te dragen aan deze samenleving. Maar totdat we een nieuwe taal op een goed niveau spreken, staan ons nog een aantal uitdagende processen te wachten.
Wat we op dit moment het hardst nodig hebben, is geduld, begrip en een eerlijke kans om ons potentieel te laten zien.
Die kans kan soms een werkgever zijn die tijdens een sollicitatiegesprek niet naar ons taalniveau kijkt, maar naar onze expertise en motivatie; soms een begeleider of mentor die een deur opent die past bij onze ervaring; en soms een vrijwilliger onder jullie die ons de hand reikt…
Het betekent ook het herwinnen van menselijke waardigheid en het gevoel van verbondenheid met de samenleving.
Beste gasten,
Ik weet niet of we op een dag kunnen terugkeren naar ons geboorteland. Ik weet ook niet of we alles wat we achterlieten ooit weer terugkrijgen. Maar één ding weet ik zeker: we zullen niet toestaan dat het leed ons verbitterd maakt.
We willen onze kinderen niet alleen vertellen over ons leed, maar vooral dat we ondanks alles zijn opgestaan, elkaar hebben geholpen en voor vrede hebben gekozen.
De mooiste erfenis die we onze kinderen kunnen nalaten, is niet ons leed, maar de menselijkheid die we ondanks dat leed hebben gekozen.
Laten we ons verenigen onder de broederschap van universele menselijke gevoelens…
Dank u wel…
A.Guner
